تجربیات دهه شصتی / آدرس وبلاگت یادت نره

لمس کردن و لمس شدن نه تنها خوشایند بلکه نوعی نیاز است. تحقیقات علمی این نظریه را، که تحریک با لمس برای سلامت عاطفی و جسمی ما کاملا لازم است، تایید می‌کند.

لمس درمانی و يا تقويت سيستم حس لمس یکی از ابزارهای اصلی درمان محسوب می‌شود. لمس کردن به تسکین درد و کاهش اضطراب و افسردگی کمک می‌کند، اراده بیمار را برای زندگی تقویت می‌کند

ریشه فعل “بغل کردن” (hugging) ظاهرا به فعل اسکاندیناوی قدیمی Hugga، به معنی آرامش دادن و نوازش کردن، برمی‌گردد؛ محققان در دهه 1970، درباره مواد شیمیایی به نام “اندورفین‌ها” که در خون و سیستم اعصاب وجود دارد، پژوهش‌هایی انجام دادند. اندورفین‌ها موادی شبیه مورفین هستند که درد را تسکین می‌دهند و موجب می‌شوند احساس شادابی کنیم. بررسی‌ها حاکی از آن است که این خواب‌آورهای طبیعی، که مغز و دستگاه اعصاب آن را تولید می‌کنند، هنگامی که یکدیگر را در آغوش می‌گیریم افزایش می‌یابند.

در کتاب لمس کردن، در خصوص اهمیت پوست انسان چنين اظهارنظر نموده است که ظاهرا در مغز ناحیه‌ای وجود دارد که در پاسخ به محرک‌های لمسی رشد می‌کند. اگر کودکی به قدر کافی لمس نشود قسمتی از مغزش پژمرده می‌شود و سیستم ایمنی بدن او آسیب می‌بیند.

بغل شدن در شروع زندگی سبب می‌شود که ما بتوانیم عشق بورزیم. بچه‌هایی که بدون بغل شدن بزرگ می‌شوند در بزرگ‌سالی نمی‌توانند به دیگران عشق بورزند و ممکن است به افرادی روان دردمند (Psychopath) یا جامعه دردمند (Sociopath) تبدیل شوند یا به شکل بیمارگونه‌ای رشد کنند.

آغوش درمانی (گونه ها و کاربردها)_کاتلین کیتینگ- ویلیام کاین