تجربیات دهه شصتی / آدرس وبلاگت یادت نره

صبح در اداره ما همکاران در بدو ورود اقدام به تهیه صبحانه تا قبل از شروع کار و ورود ارباب رجوع می نمایند .

عصرها نیز بعد از اتمام که و رفتن همه ارباب رجوع ها نهار خودشون رو گرم می کنند .

همه دوستان و همکاران معمولا ظروف کثیف و استفاده خودشون رو میشورند و با خود به منزل می برند یا همونجا توی آبدارخانه می گذارند .

در بین همکاران ما کارمند جدید الورودی هست که فرزند یکی از علما و طلاب قم هستن و خود نیز تا چند صباحی طلبه بودند .

ایشان اولا" هیچ وقت هیچ امکاناتی جهت تهیه صبحانه یا ناهار با خودشون نمیارن و از وسایل و غذای دیگران استفاده می کنن دوم اینکه هیچ رقبتی به شستن ظروف بعد از مصرف ندارن . اینقدر نصیحت اش می کنیم باهاش حرف میزنیم . تهدید می کنیم که نگو . ولی نرود میخ آهنی در سنگ

اداره ما شش طبقه است و کل ساختمان یک آبدارچی داره برای همین به سرویس همزمان همه طبقات نمیرسه .

حالا یک سوال ذهن همه دوستان را درگیر کرده آیا پدر ایشان در منزل اخلاق و رفتار ائمه اطهار رو برای تربیت همکارمون بکار نبردن و کاربرد این جور احکام فقط برای نقل در سخنرانی ها و مجالس درس اخلاق برای دیگران است